Baśniowy świat Nightwish w „Storytime”

„Imaginaerum”, z którego pochodzi „Storytime”, to tzw. koncept album, opowiadający historię umierającego kompozytora wspominającego w tych okolicznościach swoją młodość. Z kolei inspiracją do napisania samego „Storytime” był podobno film animowany „Snowman” („Bałwan”) z 1982 roku, opowiadający wzruszającą historię samotnego chłopca, który zaprzyjaźnia się z… ulepionym przez siebie bałwanem. Bałwanem, który – dodajmy to, tak żeby to było jasne – ożywa wkrótce po ulepieniu. Przyjaciele przeżywają wspólnie wiele bardzo wesołych przygód, lecz, jak można się spodziewać, ich relacja zostaje brutalnie przerwana przez nadchodzącą wiosnę, która bezceremonialnie doprowadza bałwana do roztopienia się. Smutny koniec bajki, emitowanej swego czasu w Finlandii ponoć w każde Boże Narodzenie, przywołuje obecny w całej twórczości grupy motyw utraty dziecięcej niewinności przez bohatera filmu. Roztopienie się przyjaciela młodego człowieka boleśnie przenosi go z dzieciństwa wprost do świata realnego.

Tuomas Holopainen, lider grupy, opowiadając o tworzeniu „Storytime”, powiedział, że jest zdziwiony, iż nikt nie pokusił się o zrobienie remake’u „Snowmana”. W tej sytuacji Holopainen zdecydował się na remake piosenki „Walking In The Air”, pojawiającej się w filmie. Szczerze mówiąc, „Storytime” tak dalece odbiega od utworu muzycznego ilustrującego „Snowmana”, że właściwie jedyne, w co jestem w stanie uwierzyć, to to, że motyw piosenki z filmu stał się inspiracją dla lidera Nightwish do skomponowania swojego własnego utworu. I to jakiego…

Jak przyznaje lider zespołu, jego zamiarem było odtworzenie sceny lotu chłopca i bałwana z filmu „Snowman”. Szczerze mówiąc, oglądając teledysk do utworu, w życiu bym się nie domyślił zamiaru pomysłodawcy utworu. Ważniejszy jednak od samego wideo jest przekaz tkwiący w tekście. Chyba niewiele się pomylę, jeśli powiem, że jest on dość reprezentatywny dla dużej części twórczości grupy: jego istotą jest tęsknota za dziecięcą niewinnością i beztroską.

Tekst szybko wprowadza nas w baśniowy nastrój, epatując sformułowaniami typu: zeszłej nocy, kiedy na całym świecie nie było słów ni snów (dodajmy, że pierwsze wersy tekstu piosenki i niektóre inne jej fragmenty bardzo przypominają atmosferę i treść wiersza amerykańskiego poety Clementa Clarke’a Moore’a, którego polski tytuł brzmi „Noc wigilijna”, tłumaczony też czasem jako „Działo się to w Wigilię”), albo: pisarz przy kominku wyobraził sobie całą Gaję (Gaja jest postacią znaną m.in. z mitologii greckiej, w której uosabia matkę-ziemię) i odbył podróż do dziecięcego serca. Autor tekstu, Tuomas Holopainen, mówi wprost ustami wokalistki zespołu, że jest głosem z Nibylandii, niewinnością, marzeniem każdego człowieka, pustą kołyską Piotrusia Pana, prowadząc nas w podróż, która ma na celu oderwanie nas od szarej codzienności choćby na te kilka minut trwania utworu. Dodajmy, że Nibylandia to oczywiście kraina, do której zawędrował bajkowy Piotruś Pan, nie chcąc nigdy dorosnąć, a jego pusta kołyska symbolizuje właśnie jego ucieczkę od świata dorosłych. Ech, dziecięce złudzenia, dziecięce marzenia!

Czym zatem jest ta opowieść? Odpowiedź znajdziemy w kolejnych wersach „Storytime”: cichym latawcem na tle błękitnego nieba, każdym kominem, każdym widokiem w blasku księżyca, jest opowieścią, która przeczyta cię naprawdę, czyli odkryje prawdę o Tobie, drogi czytelniku. To oczywiście wszystko poetyckie przenośnie, które mają nas tylko naprowadzić na właściwą odpowiedź, czym jest ten tekst – jest każdym wspomnieniem, które jest ci drogie. Wspomnieniem z dzieciństwa, z młodości, z czasów, gdy twarda rzeczywistość nie wyrzeźbiła jeszcze w naszych sercach przekonania, że ten świat jest okrutnym, złym miejscem, w którym jedna iskra może w każdej chwili rozpalić pożogę wojny i zniszczenia, a ci sami ludzie, którzy jednego dnia serdecznie pozdrawiają swoich sąsiadów i bliskich, kolejnego potrafią strzelać do bezbronnych cywilów na ulicach Buczy, Aleppo czy Sarajewa. Ta przewrotność świata realnego niejednego z nas zniechęca do aktywnego uczestniczenia w tzw. normalnym życiu i sprawia, że tak często, jak to tylko możliwe, uciekamy – czy to w świat alkoholowych albo narkotycznych wizji, czy to w świat dziecięcych fantazji.