Sam tytuł płyty i trzy szóstki na jej okładce wystarczyły konserwatywnym środowiskom w Stanach Zjednoczonych, by publicznie palono i niszczono ich płyty w trakcie trasy koncertowej promującej „The Number Of The Beast” grupy Iron Maiden. Tymczasem utwór opowiada o czymś, co nikomu nie przeszkadzało w przypadku popularnego, kinowego filmu, odbiór twórczości długowłosych muzyków był jednak – jak widać – zupełnie inny. Dlaczego?
Fragment utworu zawierający krzyk zbuntowanego młodzieńca do znęcającej się nad nim matki stał się przyczyną fali krytyki, która spadła na Disturbed. Moim zdaniem krytyki zdecydowanie nieuzasadnionej.
Prowokacyjne i obrazoburcze teksty to codzienność w świecie muzyki heavy metal. Analizuję, czy sarkazm wylewający się z tekstu Romana Kostrzewskiego „Odi Profanum Vulgus” ma swoje uzasadnienie.
O tym, że ciężka, agresywna muza pomaga przezwyciężyć wielkie życiowe problemy i osiągnąć bardzo wiele, opowiada utwór “Looking Down the Barrel of Today”. Warto zapoznać się z historią wokalisty grupy!
Narkotyki to temat, do którego muzycy (nie tylko metalowi) sięgają dość często. Dlaczego jednak sięgnął do niego James Hetfield z Metalliki we „Władcy marionetek”? Podobno członkowie grupy nigdy nie mieli z nimi problemu!
Trudno w to uwierzyć, że od chwili skomponowania tego wielkiego hitu minęło już ponad 50. lat! Tym bardziej, że tekst „Paranoid” pozostał aktualny i to jak bardzo!
Z pozoru teledysk do utworu „Another World” budzi skojarzenia ze słynnym filmem „Planety Małp”, jednak zawarta jest w nim dużo głębsza myśl, której źródeł należy szukać w filozofii buddyjskiej.
Behemoth od lat uchodzi za grupę otwarcie propagującą satanizm, a Nergal przez środowiska katolickie postrzegany jest jako istne wcielenie zła. Bliższe przyjrzenie się tekstom zespołu może jednak zaskoczyć, tak jak to jest w przypadku „Lucyfera”.
Rammstein to znani skandaliści. Ich widowiskowe koncerty i efektowne teledyski często balansują na granicy dobrego smaku. W przypadku utworu „Amerika” niemieccy muzycy dotknęli tematu, za który zostali serdecznie znielubieni przez część fanów ze Stanów Zjednoczonych.
Amerykański Slayer od początku kariery odsądzany był od czci i wiary za wiele rzeczy. Krytycy piętnowali fascynacje diabłem i mroczną atmosferę panującą wokół zespołu, a także astronomiczne tempo grania. Gdy ukazał się trzeci album grupy, słynny „Reign In Blood”, doszły do tego oskarżenia o nazizm. Czy słusznie?